خودزنی چگونه درمان میشود؟

نویسنده:admin تاریخ:۱۵ دی ۱۳۹۵ دسته بندی:مشاور بازدید:52 بازدید

خودزنی چگونه درمان میشود؟

یکی از بخش های مشاوره ای در مدرسه خودزنی دانش آموزان می باشد که ما به صورت ویژه به این مشکل پرداختیم و شما دوستان می توانید به خواندن این مقاله بپردازید

درمان خودزنی میتواند شامل موارد زیر باشد:
• روان درمانی: مشاوره میتواند به فرد در توقف خودزنی کمک کند
• درمان رفتار دیالکتیکی (DBT): DBT نوعی درمان فردی یا گروهی است که به اشخاص کمک کند بر تمایلات خودویرانگر (مانند خودزنی) فائق آیند، راههای تحمل سختی را یاد بگیرند و مهارت های جدید سازگاری مانند مراقبه را بیاموزند.
• درمان اضطراب پس از رویدادهای ناگوار (PTSD): این نوع تراپی میتواند برای افراد مبتلا به خودزنی که سابقه ی سوء رفتار یا رابطه جنسی با محارم را دارند مفید باشد.
• گروه درمانی: صحبت کردن درمورد بیماریتان در گروهی که متشکل از افرادی با مشکلات مشابه است میتواند در کاهش شرمساری ناشی از خودزنی مفید باشد و  از بروز سالم احساسات حمایت کند.
• خانواده درمانی: این نوع تراپی به سوابق تنشهای مربوط به خودزنی در خانواده میپردازد و میتواند به اعضای خانواده کمک کند که به صورت مستقیم و بی پرده با هم ارتباط برقرار کنند.
• هیپنوتیزم و سایر تکنیک های خود آرام سازی: این شیوه ها در کاهش استرسی و تنشی که پیش از بروز خودزنی پدیدار میشوند مفید هستند
• درمان دارویی: داروهای ضد افسردگی یا ضداضطراب میتوانند در کاهش پاسخ های ناگهانی به استرس استفاده شوند.

خودزنی در طیف گسترده ای از اجتماع روی میدهد. این رفتار محدود به قشر  خاصی از نظر تحصیلات، سن، نژاد، گرایش جنسی، وضعیت اقتصادی یا مذهب نیست. گرچه اغلب موارد در میان این افراد بیشتر مشاهده میشود:
• دختران نوجوان
• افرادی که سابقه ی بدرفتاری جسمی، احساسی یا جنسی توسط دیگران دارند
• کسانی که به طور همزمان دارای مشکلات سوء مصرف مواد، اختلال وسواس جبری، و اختلال خوراکی هستند
• افراد پرورش یافته در خانواده هایی که اعضای خود را از ابراز عصبانیت منع میکنند
• افرادی که از کمبود مهارت برای ابراز احساسات خود رنج میبرند و یا شبکه ی حمایتی اجتماعی مناسبی در اطرافشان ندارند.

چه عاملی منجر به خودزنی میشود؟
خودزنی معمولا زمانی اتفاق می افتد که افراد با فشار احساسات یا احساسات آزاردهنده مواجه میشوند. به علاوه میتواند نشان دهنده ی سرکشی و نافرمانی از ارزشهای والدین و راهی برای ابراز هویت فردی باشد. مبتلایان ممکن است احساس کنند خودزنی راهی برای رسیدن به اهداف زیر است:
• تسکین موقت احساسات شدید، فشار یا اضطراب
• وسیله ای برای مدیریت و کنترل درد ــ برخلاف دردی که از طریق سوء رفتار جسمی یا جنسی و یا ضربات روحی تجربه میشود
• ایجاد راهی برای وارد شدن به بی حسی عاطفی (نوعی بیهوش کردن خود که به فرد اجازه میدهد بدون احساس درد خود را زخمی کند)
• کمک خواستن به طور غیرمستقیم یا توجه دیگران را به نیاز برای کمک جلب کردن
• تلاش برای متاثر کردن و مدیریت بر دیگران، تلاش برای اینکه آنها به فرد توجه داشته باشند، احساس گناه کنند یا از فرد دور شوند
خودزنی ممکن است نشانه ای از تنفر شخص نسبت به خودش باشد. برخی از این اشخاص به وسیله ی خودزنی خود را به خاطر داشتن احساسات قدرتمندی که در کودکی مجاز به بروزشان نبوده اند تنبیه میکنند. به علاوه ممکن است خودشان را به دلیل بد بودن یا نالایق بودن تنبیه کنند. این احساسات پیامدی از سوء رفتار و اعتقاد به این است که آنها لایق این بدرفتاری بوده اند.
گرچه وارد کردن جراحت به خود ممکن است به صدمات کشنده بیانجامد، اما این اعمال از دسته رفتارهای خودکشی گرایانه محسوب نمیشوند.

دلایل خود زنی چیست؟

اید گفت خودزنی که به نام های دیگری از جمله جرح خویشتن، رفتار انتحاری و خودآزاری نیز بر آن نهاده شده است، به صورت ناآگاهانه و ناخودآگاه صورت می گیرد، یعنی اینکه ریشه و علت های عمیق روانی دارد و در موارد اندکی به صورت تمارض و جلب توجه صورت می گیرد.

به گزارش ۵۹۸ به نقل از ايران، روز به روز بر تعداد افرادی که اقدام به خشونت علیه خود یا خودزنی می کنند افزوده می شود. آمار کسانی که درگیر بیماری های اضطراب و استرس می شوند نیز پیوسته رو به افزایش است. برای کاهش هزینه های فراوانی که برای درمان این افراد هزینه می شود، راهی جز پیشگیری و تغییرات ساختاری در جامعه نیست.
هر چند که طبق اظهارات روان شناسان خودزنی در دختران بیشتر از پسران است، اما این پرخاشگری علیه خود مربوط به گروه، طبقه و یا قشر خاصی از جامعه نمی شود. اما از عوامل موثر در سلامت جامعه، ایجاد امنیت اقتصادی و اجتماعی برای این افراد است.
طبق آمار یک درصد خودزنی ها با قصد و نیت خودکشی صورت می گیرد ولی در اکثر موارد آسیب های جسمی که به صورت عمدی بر بدن وارد می شود برای رسیدن به یک آرامش کاذب صورت می گیرد. یعنی دشمنی با خود به حدی می رسد که آسیب رساندن به خود که دشمن فرض می کنند ایجاد حس پیروزی و آرامش می شود.
البته باید گفت خودزنی که به نام های متفاوت دیگری از جمله جرح خویشتن، رفتار انتحاری و خودآزاری نیز بر آن نهاده شده است، به صورت ناآگاهانه و ناخودآگاه صورت می گیرد، یعنی اینکه ریشه و علت های عمیق روانی دارد و در موارد اندکی به صورت تمارض و جلب توجه صورت می گیرد.
شهروز پرورش یکی از کارشناسان ارشد روان شناسی بالینی معتقد است: خودزنی می تواند ناشی از عوامل سبب ساز مانند افسردگی مزمن، حرمت نفس پایین و  خشم های فرو خورده باشد.
پرورش در گفتگو با خبرنگار شبکه ایران گفت:اکثر افراد افسردگی را همراه با علامتهایی مانند گوشه گیری، غمگینی، بی اشتهایی و خواب کم و تمایل به تنهایی می شناسند، این در حالی است که افسردگی به تنهایی بستگی به نوع آن،  طول مدت و سنین مختلف علائم متفاوتی دارد.
این کارشناس روان شناسی با تأکید بر اینکه خودزنی یک رفتار پرخاشگرانه است که فرد علیه خودش اجرا می کند، انواعی از خودزنی را نام برد:

 در کودکان:

-که اکثراً در کودکان بیش فعال با اختلال سلوک ( نافرمانی و لجاجت) دیده می شود.

– خودزنی در کودکان اوتیسم و عقب مانده های ذهنی نیز دیده می شود.
در بزرگسالان:
– ناشی از افسردگی مزمن درمان نشده_ حرمت نفس پایین و تحقیر شده_ عدم آشنایی با مدیریت خشم و عدم تسلط به مهارت های ابراز وجود
– در افرادی که در اثر اختلال شخصیت مرزی یا Border Line خودپنداره بسیار بی ثباتی دارند. اینگونه افراد معمولاً اقدام به خراش انداختن روی بدن با تیغ و چاقو می نمایند.
– برخی دیگر  از بیماران روانی دچار جنون کندن مو می شوند که جزء اختلالات کنترل تکانه محسوب می شود.

 

محل تبلیفات شما http://www.shahrtest.ir/wp-content/uploads/2017/02/ads-120-240-9.gif محل تبلیغات شما محل تبلیفات شما